Home

Bo, (foto 1) is een schat van een vrouw, een beetje prettig gestoord maar een enorme gangmaakster. Als ze bij de andere vrouwen op haar afdeling was brachr ze iedereen aan het dansen en zingen tot het een dolle boel werd. Opeens trok ze zich terug, ging liggen en stond niet meer op. Zo heeft ze een paar dagen gelegen zonder te eten en te drinken. Op de laatste avond kwam ik s'avonds bij haar en heb nog haar voeten gedaan. Haar hartsvriendin GuGu kwam erbij en begon te huilen, We zijn toen samen op onze knietjes gegaan en hebben gebeden voor haar. Zij in het Zulu en ik in het Engels. Zo heb ik afscheid van Bo genomen. De volgende morgen om 7.00 uur stond Gugu aan het volonteershek te rammelen, een gard heeft haar daar weggehaald( patienten mogen niet op onze afdeling komen) . Ze riep om mij maar ik heb het niet gehoord. Ze wilde samen met mij weer bidden want Bo lag te sterven.

Zoals ik gisteren al vertelde was Kevin dus weggelopen. Na een paar telefoontjes mijnerzijds besloot hij toch terug te willen naar het Dream Centre. Hij belde me om te zeggen dat hij aan de overkant op het punt stond om naar binnen te gaan. Ik ben natuurlijk meteen naar hem toe gegaan want ik zag de bui al hangen, en inderdaad werd hem gezegd dat hij discharged was en naar huis moest gaan. Nu heeft hij niet echt een huis, alleen een zuster bij wie hij misschien terecht kan. Kevin was helemaal moedeloos en ik beloofde hem te doen wat ik kon en ben dus eerst naar de verpleging gestapt, die me doorstuurde naar de arts. Deze was lunchen, dus de spanning liep op. Na een uurtje was de afrikaanse arts terug en ik deed mijn pleidooi voor Kevin. De dokter was niet te vermurwen . I don't like this man and I will not treat him anymore, was haar antwoord.

Het Dream Centre heeft afscheid moeten nemen van hun fantastisch gemotiveerde fysiotherapeut Saul en van dokter Mc. Kinsey Ter afscheid werd er voor de staf en de patienten een " braai" georganiseerd (foto 1) Foto 2 laat Saul zien en op foto 3 zien jullie dokter Mc. Kinsey met volonteers. Vooral Saul is een groot verlies. Hij heeft zoveel voor elkaar gekregen bij de patienten. Wel heeft hij voor een nieuwe fysiotherapeute gezorgd en we hopen dan ook de fysio op hetzelfde level te kunnen houden. Maandag zijn de nieuwe volonteers gekomen, vandaag zijn ze aan hun rondleiding begonnen en dan kunnen ook zij hier aan de slag.

Dit weekend ben ik met Anneke , Mieke en Lise op pad geweest naar een lodge in Zulu Natal. We zijn daar, na een rit door de bergen van een half uur, gedropt op een berghelling waar een traditionele bruiloft gehouden werd. (foto 1 ) Het was een bruiloft tussen 2 min of meer welgestelde famillies. De bruidegom met zijn famillie zat bij ons boven op de heuvel en de famillie van het meisje liep en danste beneden in het dal. Op foto 2 zie je hoe de famillie van het meisje af en toe naar boven danst om zich voor te stellen. Dit alles gaat gepaard onder het roffelen van opzwepende trommels. Foto 3 laat zien hoe de jonge meisjes welbevallig dansen om zich te laten zien. De vrouwen met blote borsten zijn nog vrijgezel en proberen op deze manier een man te verleiden om met haar te willen trouwen. Wanneer je bezet of getrouwd bent worden de borsten bedekt.

 Op foto 1 zien jullie Saul, de fysiotherapeut. Hij is hier bezig iemand die bedlegerig is weer op de been te helpen. Eind van deze maand gaat hij weg om in een ander ziekenhuis te gaan werken. Dit is een groot verlies voor het Dream Center. Op foto 2 en 3 zien jullie mensen aan het werk op de fysio afdeling beneden, We hebben daar een ruimte met apparatuur waarop de patienten kunnen oefenen om weer sterker te worden. Met een gedeelte van het sponsorgeld wordt een nieuw apparaat aangeschaft om de beenspieren van de mensen sterker te maken. Een ander gedeelt van het sponsorgeld gaat naar de vernieuwing van de badkamers hier. Hiervoor is een depot gecreeerd waarin meerdere volonteers geld storten tot het bedrag wat nodig is bereikt is. De patienten hebben inmiddels wel warm water om gewassen te worden. Een laatste gedeelte van mijn sponsorgeld gaat naar medicatie. De regering heeft de subsidie voor het Dream Center tot april stopgezet.

Het was de bedoeling dat Anneke en ik 10 dagen rond zouden reizen, dat is echter veranderd. Anneke en ook ik blijven een weekje langer op ons eigen project. Ze hebben ons hard nodig en er zijn geen 8 volonteers de volgende maand, dus ik kan op mijn kamer blijven. Ik blijf dus tot volgende week zaterdag op het Dream Centre en dan gaan we nog een dag of 4 samen naar Kaapstad, vanuit daar vliegen wij terug en komen 12 februari weer back home.

Het weekend heb ik met 3 andere volonteers een trip gemaakt naar Lesotho. Dit is een landje, iets groter dan Belgie, met 1.8 miljoen inwoners.
80% van dit land is hoogland(zie foto 1) bewoond door bergbewoners en schaapsherders. 20 % van de totale bevolking woont in deze hooglanden. De andere 80% woont op de laagvlaktes. Deze laagvlaktes zijn de hoogste in de wereld, boven de 1500 meter.
Vrijdagavond kwamen wij, na drie uur rijden, aan in een Lodge vlakbij de Sanipass. We hebben daar s'avonds gebarbequed en we sliepen met z'n 4en in een slaapzaaltje. (foto 2)  Dit achteraf tot groot ongenoegen van de meisjes, want ze konden door mijn snurken niet slapen.

Hester vroeg mij of de volonteers enige invloed hebben op de werkzaamheden hier in het Dream Centre. Ik zal een voorbeeld geven van vanochtend. Ik kom op een kamer met 4 vrouwen. Bij een van de vrouwen registreer ik een opgezet dik en glanzend been. De aanraking is zeer pijnlijk en ik denk onmiddellijk aan trombose. Ik haal er een zuster bij en vraag of de dokter dit been gezien heeft. Het antwoord is dat de patient zelf verantwoordelijk is om dit aan de dokter te tonen. Dit valt buiten de verantwoordelijkheid van de zusterstaf. Echter de dokter komt alleen bij patienten die door de zusters aangewezen worden. Deze patient heeft in geen weken een dokter gezien. Ik raak gefrustreerd en ga Saul opzoeken, de fysiotherapeut. Ik leg het geval uit en hij gaat mee naar de patient kijken. Hij haalt de hoofdzuster erbij en deze moet beloven er de dokter op af te sturen.

Hester vroeg mij of de volonteers enige invloed hebben op de werkzaamheden hier in het Dream Centre. Ik zal een voorbeeld geven van vanochtend. Ik kom op een kamer met 4 vrouwen. Bij een van de vrouwen registreer ik een opgezet dik en glanzend been. De aanraking is zeer pijnlijk en ik denk onmiddellijk aan trombose. Ik haal er een zuster bij en vraag of de dokter dit been gezien heeft. Het antwoord is dat de patient zelf verantwoordelijk is om dit aan de dokter te tonen. Dit valt buiten de verantwoordelijkheid van de zusterstaf. Echter de dokter komt alleen bij patienten die door de zusters aangewezen worden. Deze patient heeft in geen weken een dokter gezien. Ik raak gefrustreerd en ga Saul opzoeken, de fysiotherapeut. Ik leg het geval uit en hij gaat mee naar de patient kijken. Hij haalt de hoofdzuster erbij en deze moet beloven er de dokter op af te sturen.

Gisteravond, rond half negen, na het eten ben ik nog even naar boven gegaan om Kevin (de gitarist) zijn rug en arm te behandelen. Hij zat al op me te wachten want hij had een sms gekregen van een volonteer uit Engeland, die ik nog ken van vorig jaar en die vandaag langs gaat komen.We raakten zo aan de praat en hij begon te vertellen over zijn leven als truckchauffeur. Hij vertelde dat hij in die tijd veel geld had en stevig dronk. Ook in ieder stadje een ander schatje, dat is bekend van de truckdrivers hier. Nu is hij ziek, zijn vrouw is na 28 jaar bij hem weggegaan , maar ondanks alles blijft hij positief en vrolijk (foto 1). We kregen een praatje over het geloof en de corruptie hier. Volgens Kevin kun je hier snel rijk  worden door voor een beginsommetje 3 kostuums te kopen en op de hoek van de straat het woord Gods te verkondigen. Alle mensen, ook de armsten geven geld en de Pastors rijden volgens hem in Jaguars of andere dure auto's.

Na het week-end bleken er 3 mensen overleden te zijn. Je moet dat toch altijd weer verwerken, vooral ook omdat er mensen tussen zitten van wie je het niet verwachtte, Deze keer laat ik een paar foto's zien van de patienten. Veel patienten gaan door verschillende fases heen i.v.m. Hiv. Het begint met ontkenning, daarna gaan ze marchanderen, vaak met God. De derde fase is boosheid. De patient verstopt zich dan onder de dekens en er is bijna niets met hem of haar te beginnen. Ze denken dat ze toch dood gaan en zijn woedend op degene die hem of haar besmet heeft. Vaak vertellen de patienten die hier liggen niet eens hun eigen man of vrouw dat ze HIV hebben. Zozeer schamen ze zich voor deze aandoening.

Vrijdag in de namiddag zijn we met 6 volonteers vertrokken naar de lodge van Keith. Hij heeft ons opgehaald van het Dream Centre en ons gebracht naar zijn stukje grond in een buitenwijk van Durban waar hij met zijn vrouw een paar kleine huisjes heeft die hij verhuurd. Een lodge dus,  die ook in de Lonely Planet staat. Het fijne is dat hij ons overal naar toe rijdt, en zo kunnen wij ons dus veilig verplaatsen. Zijn lodge heeft een zwembadje (foto 1) en Mieke en ik waren er echt op uit om eens even lekker uit te rusten. Het jonge spul is naar het strand gegaan.Er waren tot mijn vreugde een paar honden en daar heb ik mee gespeeld (foto 2) Moet dan meteen aan mijn eigen honden denken. s'avonds organiseerden Keith en zijn vrouw een barbeque (foto 3), grote lappen vlees, en samen met 2 australische jongen hebben we ons pilsje gedronken en was de avond al weer snel voorbij.

Soms kom je boven op kamers waar het een en al ellende is. Mensen hebben pijn, komen hun bed niet uit en het is er een trieste boel. Ga je een kamer verder dan kun je daar de grootste lol beleven. Vrouwen zijn er bezig met armbandjes te maken, die weer verkocht worden. (zie foto 1 en 2 ) Of ze zijn bezig om elkaar op te maken of zitten nagels te lakken, kortom het is hier een lach en een traan. De afdeling fysiotherapie is echt een uitkomst, mensen trainen er om weer te kunnen lopen, of zitten op de fiets.(foto 4 en 5).  Je ziet bij degenen die het trainen serieus nemen ook een enorme vooruitgang, daardoor krijgen ze weer moed en hangt er weer een positieve sfeer. Mieke heeft verzonnen om buiten op een grasveld naast het Dream Centre de mannen wat te laten voetballen.(foto 6 en 7 ) Dit was een groot succes. Echter zij voetbalden op blote voeten en de zelfde avond heb ik dus de geblesseerde voeten kunnen behandelen met arnica.

Gisteren hadden we een dagje uit met alle volonteers. Peet haalde ons op en we vertrokken naar "the tree" . Dat is een boom waar iedere woensdag alle arme mensen en kinderen uit de regio naar toe komen om te zingen en te bidden. Na afloop wordt er eten en kleding uitgedeeld. Ook ik had een lading kleding meegenomen die dankbaar ontvangen werd. Op foto 1 zien jullie het weerzien met mijn spirituele zusje. Zij is voorzangster of voorganger en een grootmoeder met achter-achterkleinkinderen. Op foto 2 zien jullie hoe de mensen allemaal op de grond zitten te klappen en te zingen. Foto 3 laat ook 2 grootmoedertjes zien, die echt een dagje uit waren. Halverwege de sessie kreeg ik een kleintje in m'n armen gedrukt(foto 4) die ik een tijdje zoet heb mogen houden. Wat een mooie kindertjes hebben ze hier toch. Ook Anneke en Lisa, Anneke's maatje, waren aanwezig, heerlijk om elkaar daar weer te zien(foto 5).

Vanmorgen kon ik m'n bed niet uit. Ik had tot s'morgens half vijf wakker gelegen, glashelder in m'n hoofd. Dat gebeurt me wel meer, dus ik raak er niet van in paniek. Wat me dwars zat was het meisje, een kind nog van 408, Pume genaamd, waar we gisteren zo gewaakt hebben. Gisteravond toen ik naar boven ging lag ze hardverscheurend te kermen, je hoorde het over de hele verdieping.We zijn weer een tijdje bij haar gebleven, maar je kunt er niet de hele nacht gaan zitten. Vanmorgen is ze inderdaad overleden. Het is zo erg om te zien hoe een kind nog, zoveel pijn moet lijden en wiens doodsnood zo groot is. Als je nog nooit gebeden hebt ga je dat hier vanzelf wel doen, uit onmacht. Wat een verschil met het hospice in Nederland waar ik werk. Vanmorgen dus heb ik de tijd voor mezelf genomen. Ik ben met collegae naar de supermarkt geweest, even iets kopen, zie foto 1.